Edward Perriman Cole zmarł w maju./
Było niedzielne popołudnie,/
a na niebie nie było ani chmurki./
Trudno zrozumieć istotę ludzkiego życia./
Niektórzy powiedzieliby, że można ją/ zmierzyć tymi, których pozostawiamy za sobą./
Niektórzy wierzą, że może być mierzona wiarą./
Niektórzy, że miłością./
A jeszcze inni mówią, że życie/ w ogóle nie ma żadnego znaczenia./
Ja.../
Ja wierzę, że naszą miarą są ludzie,/ którzy mierzą nami swoją wartość./
Co mogę powiedzieć na pewno,/
to to, że według jakiejkolwiek z miar/
Edward Cole żył bardziej/ przez ostatnie dni na ziemi,/
niż większości ludziom udaje się przez całe życie./
Wiem, że gdy umarł,/
jego oczy były zamknięte,/
a jego serce otwarte./
Wymień pięciu prezydentów, których nazwisko zaczyna się na "H".
"H".
Warren J. Harding.
Rutherford Hayes.
Herbert Hoover.
I dwóch Harrisonów.
Benjamin i William Henry.
Myślałem, że złapię cię na dwóch Harrisonach.
Jesteś chory, wiesz o tym?
Myślę, że to jest chore.
Potrafisz wymienić małżonki?
Nie.
Ja też.
Carter!
Joł.
Na kiedy potrzebują Camaro?
Na wczoraj.
No dobra, mam coś dla ciebie.
Dawaj.
Kto wynalazł radio?
To trudne.
Nareszcie cię mam.
Nie, tylko nie wiem, czy chcesz tego, o którym myślą, że wynalazł radio?
Czy tego, który faktycznie wynalazł radio?
Tutaj jest napisane...
Marconi, tak?
Tak, a nie?
Cóż, generalnie uważa się, że to on wynalazł radio.
Nawet dostał za to Nobla w 1909 roku.
Naprawdę gościu imieniem Nikola Tesla wpadł pierwszy na pomysł prostego radia w 1896 roku.
Tego samego pomysłu użył Marconi w swoim prototypie, kilka lat później.
Tesla walczył z Marconim do dnia swojej śmierci w 1943 roku.
W tym samym roku, Sąd Najwyższy ustanowił
patent Marconiego nieważnym,
uznając Teslę za wynalazcę radia.
Carter.
Ty naprawdę jesteś chory.
Cześć, Ginnie.
No to dobrze, w samą porę.
Co powiedzieli?
A co to znaczy?
Kopi Luwak.
Najrzadszy napój świata.
Zaciągnij się.
Śmiało.
Panie Cole.
Zarząd jest gotowy, by wysłuchać pańskiej oferty.
Jeszcze sekundka.
Śmiało.
I?
Naprawdę dobre.
Naprawdę dobre?
Panie Cole, Sir.
Wiesz, Jim, czym jest Philistine?
Richard, Sir.
No tak, Phil.
Zaczynaj gadkę.
Dziękuję, panie przewodniczący.
Kierownictwo.
W Grupie Cole'a czujemy, że upadek szpitala Winwood
jest bezpośrednim rezultatem wyraźnie złego zarządzania fiskalnego.
Przepraszam, ten szpital....
Koszta ogólne są dwukrotnie wyższe niż powinny.
Koszta dzierżawy i koszta gruntów były podobnie przelicytowane.
Dotacje do badań, pediatrii, onkologii i rezonansu magnetycznego
zanikły do stopnia, w którym nie osiągały krzywej.
Grupa Cole'a, w ostatnich siedmiu latach, z sukcesem, sprywatyzowała piętnaście szpitali publicznych.
Każdy z nich obecnie zapewnia, lub jest przeprojektowywany tak, by zapewniał
społeczeństwu najlepszą opiekę medyczną.
Pomimo olbrzymich niedoborów kadrowych?
Im lepsi lekarze, tym mniejsza potrzeba...
A co z łóżkami?
Pojawiły się plotki, że, do granic możliwości, zwiększyliście ilość pacjentów.
Los pacjentów zawsze był...
A sale nagłych przypadków, nie ma...
Zarządzam szpitalami, a nie spa.
Dwa łóżka na pokój.
Bez wyjątku.
Słuchajcie, zrezygnowałem z lunchu z Michelle Pfeiffer, by tutaj być.
Czy moglibyśmy zatem zaprzestać dalszego, pustego pozowania?
Chłopcy i dziewczęta.
Potrzebujecie mnie.
A ja was nie.
W tej kopercie jest czek na pokaźną sumę.
Dajcie mi znać, jak zdecydujecie się go spieniężyć.
Panie Cole?
Czy wszystko w porządku?
Co pan tu robi?
No wiesz...
...walczę o życie.
A ty?
Nie, ja tylko jestem zaskoczony...
I powiedz doktorowi od mózgów,
że chcę wiedzieć wszystko na temat
tej kroplówki z bleomycyny, którą chce mi podłączyć.
Słyszałem, że zjada płuca.
Kiedy za miesiąc będę przemawiał w Kongresie,
nie chcę tego robić przez dziurę w gardle.
Nie tak to działa.
A kim jest ten gościu?
Gdzie jest Thomas?
Tom!
W całej okazałości, sir.
Cześć, Tom.
Przeniesiemy teraz pana do łóżka.
Sam to zrobię.
Jeszcze nie jestem martwy.
Cholera.
Może teraz?
Czy ja cię ostatnio nie zwolniłem?
Nie od incydentu z Oprah.
To było niezłe.
Kto to, do cholery, jest?
A kim ty, do cholery, jesteś?
On powiedział... kim do... o Boże...
Gdzie ja jestem? W kostnicy?
/To był pierwszy raz, gdy ujrzałem Edwarda Cole'a./
Złowróżbny początek, gwoli ścisłości./
Jezu... nienawidzę rurek.
Niech będę przeklęty, jeśli spędzę kolejne 3 tygodnie obok tego gościa.
Już w tej chwili wygląda, jakby nie żył.
Nie może mieć pan swojego pokoju.
Spowodowałoby to olbrzymie problemy z PR-em.
Gówno mnie obchodzi PR, chcę własnego pokoju.
Na miłość boską, to mój szpital!
Nie mów mi, że nie mogę mieć własnego pokoju.
Bez urazy, chłopie.
Bronił pan publicznie tej polityki niezliczoną ilość razy.
Prowadzi pan szpitale, nie spa.
Dwa łóżka na pokój.
Bez wyjątku.
Nigdy wcześniej nie byłem chory.
Dr Eldridge będzie tu za chwilkę, by pana przygotować do operacji.
Przygotować...
Jezu...
Thomas,
nie pozwól, bym obudził się sparaliżowany.
Zrobię co w mojej mocy.
To naprawdę pana szpital?
Tak jakby.
Może mógłby pan coś zrobić z zupą z groszku.
Zanim nastał poranek operacji/
nowotwór tak rozprzestrzenił się po ciele Edwarda,/
że lekarze dali mu tylko 5% szans na przeżycie./
ale w tamtej chwili nie oszacowali,/ jak bardzo go to wkurzy./
Nikt go nie odwiedza?
Dużo śpi, od kiedy go przywieźli.
To jeden z powodów, dla których nie tęsknię za byciem pielęgniarką.
To zawsze takie smutne, widzieć pacjenta samotnego, w tym stanie, po takiej operacji.
Przynajmniej jest cicho.
Dziś rano dzwoniła Rachel.
Tak?
Jak się ma?
Bierze udział w przesłuchaniach na przyszły semestr, jako pierwsze skrzypce do symfonii.
To cudownie.
Potrzebujesz nowych książek?
Nie, wystarczy mi.
Wziąłeś leki na noc?
Tak, dopiero co.
A jak poduszki?
W porządku, Virginio, naprawdę.
Dziękuję.
Wiesz, mogłabym jeszcze chwilę zostać, jeśli chcesz.
Nie ma sensu, byśmy oboje byli bezużyteczni jutro rano.
Prawda?
Ok.
Poszła sobie?
Co?
Jako ktoś w rodzaju eksperta zdrowia publicznego,
wierzę, że więcej ludzi zmarło z powodu odwiedzających niż od chorób.
"Jagody" za 600$./
Ta szwedzka jagoda jest/ również znana jako borówka brusznica./
Czym jest żurawina?
Czym jest żurawina?/
Wezmę "jagody" za 800$./
W 1956 r., w pierwszej 40-tce hitów,/ ta "jagoda" kazała Beethovenowi się kręcić./
Kim jest Chuck Berry? [Berry z ang. jagoda]
Hej,
gościu,
mógłbyś...?
O, przepraszam.
Czym jest Rów Mariański?
Dzień dobry, Edwardzie.
Dzień dobry.
Jak się czujesz?
Głupie pytanie.
Jak wenflon?
Nie wiem jak wcześniej dawałem sobie bez niego radę.
Humor to dobry znak.
Pocałuj mnie w tyłek.
Tak samo jak gburowatość.
Jedna z pańskich ulubionych cech, nie?
Zobaczmy, co tu mamy.
Jest dobrze.
No dobra.
Więc, operacja poszła dobrze.
Ok?
Wszystkie pooperacyjne skany są czyste.
Teraz poszukamy mięsaków w reszcie ciała.
Niestety twoje markery nowotworowe są niezwykle wysokie.
Chciałbym więc zacząć pierwszą chemię już dziś.
Kocham zapach chemii o poranku.
"Czas apokalipsy", prawda?
"Pozwala mi poczuć się zwycięzcą".
Zajrzę do ciebie później.
Hej, doktorze...
Czy mógłby pan rzucić okiem...
Przepraszam, już jestem spóźniony, kto jest pana lekarzem?
Doktor Gibian.
Dam znać pielęgniarce.
Będę zobowiązany.
Skurczybyk, co?
Czym są kwarki?
Jak długo już tu jesteś?
Kilka miesięcy z przerwami.
Poddają mnie leczeniu eksperymentalnemu.
Co to jest równanie kwadratowe?
Jak ciężka jest?
Chemia?
Nie tak źle.
Jeśli nie przeszkadzają ci całodobowe wymioty,
patrzenie jak żyły robią ci się czarne
i uczucie, jakbyś miał kości zrobione z napalmu,
to jak dzień na plaży.
A to ulga.
Oczywiście każdy reaguje inaczej.
Do wieczora będziesz już wiedział.
Naprawdę?
Posłuchaj...
nie masz nic przeciwko, jak spytam?
Co to za ustrojstwo tam trzymasz?
To syfon.
Robi kawę.
Co jeszcze robi?
A co jeszcze ma robić?
Wiesz, że kawa została odkryta przez pasterza w Etiopii?
Co ty nie powiesz.
Naprawdę.
Jego owce jadły owoce z nieznanego krzaka.
I potem długo biegały i skakały gdzie się da, świetnie się bawiąc.
Więc pasterz zabrał gałązkę do miejscowego klasztoru,
gdzie opat zdecydował, by je upiec.
Gdy owoce zaczęły się palić,
ziarenka w środku dały tak przyjemny aromat,
że ugotowali z nich kompot.
Kompot, co?
I przez następne kilkaset lat
rozprzestrzenił się po Arabii, Europie, nawet Sumatrze.
Jak bimber, który tam masz.
To się nazywa Kopi Luwak.
Wiem co to jest.
Naprawdę?
Nigdy nie przyłapiesz mnie na piciu tego gówna.
A próbowałeś kiedyś?
Nie, jestem raczej za kawą rozpuszczalną.
Proszę, trzymaj.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Zawsze miałeś takie piegi?
O ile się orientuję, to tak.
Fajne.
Piegi.
Ok, mamy szynkę z melonem, mozarellę Burata,
i cielęcinę Paillard.
Ludzie z Toskany przesyłają pozdrowienia.
Jesteś pewien, że chcesz to wszystko zjeść?
Taki jest plan.
Co?
Masz ochotę, by Thomas i tobie nałożył?
Tommy, przygotuj talerz dla...
Carter.
To imię czy nazwisko?
Imię.
Naprawdę?
Interesujące.
Więc, masz ochotę na...
Może cię rozweseli?
Nie, dziękuję. Spasuję.
Jesteś pewien?
Mniam, mniam.
Najlepsze w Los Angeles.
I już nie jest najlepsze w L.A.
O rany...
Mój Boże...
Gdzieś tam, w tej chwili, jakiś szczęściarz ma zawał.
Panowie.
Panie Cole.
Nie zwracajcie na mnie uwagi.
Tak tylko do siebie gadam.
To od Kai.
Mówi, że jak dorośnie, chce być mechanikiem, jak jego dziadek.
Mam nadzieję, że mu to wybijesz z głowy.
Próbowałem.
Co my tu mamy?
Shelby 350.
Zawsze takiego chciałem.
Kai zapamiętał.
Mama uważa, że za mało odpoczywasz.
Kocha cię, tato.
Ok.
Zadzwoń, jak będziesz miał wyniki badań.
Jeśli ten dzień kiedykolwiek nadejdzie.
Ok.
Dbaj o siebie.
Ok.
To twój najstarszy?
Tak.
Czym się zajmuje?
Roger jest doradcą podatkowym.
O...
Spójrz...
Jego brat, Lee, jest inżynierem.
A kim jest ta ślicznotka?
To Rachel.
Najmłodsza z całej trójki.
Duże różnice wieku.
Tak, cóż, ona była niespodzianką.
Dopiero co udało się wyrzucić chłopaków z domu, a tu ona się pojawiła.
Jest niesamowitą skrzypaczką.
Masz dzieci?
To zależy.
Nigdy nie byłem dostatecznie długo żonaty.
No cóż...
Nie martw się.
Byłem wystarczająco długo żonaty za nas dwóch.
I jak idzie?
Idzie.
Tak dobrze, co?
Dlatego wynaleźli wyłączniki światła.
Nie zrozum mnie źle. Lubię być żonaty.
Przeżyłem to cztery razy.
Problem w tym, że lubię być też sam.
Trudno to pogodzić.
Nikt nie jest idealny.
Jedyne moje udane małżeństwo to było z pracą.
Zacząłem zarabiać mając 16 lat.
I to było to.
I nigdy się nie skończyło.
Niech mnie szlag.
Ja chciałem być profesorem historii.
Nikt nie jest idealny.
Przeszedłem przez 2 miesiące college'u , zanim Virginia oznajmiła mi wieści.
I później... wiesz jak jest...
Młody, czarny, bez kasy, z dzieckiem w drodze.
Bierzesz pierwszą lepszą pracę, która się nadarzy.
Zawsze chciałem wrócić.
Ale 45 lat mija całkiem szybko.
Jak dym przez dziurkę od klucza.
Nie podawaj mi morfiny, gdy śpię.
To takie marnotrawstwo.
Może próbuje nas obydwu zabić.
Myślałeś o tym?
Dżin.
Ale z ciebie diabeł.
Czy już straciłem rozum?
Jezu, nie.
Nie.
Nie, nie. Jezu.
To nie modlitwa.
Mówię do siebie.
Myślałeś kiedyś o samobójstwie?/
Samobójstwie?
Ja?
Tak.
Boże, nie.
Tak myślałem.
Etap pierwszy.
Co?
Pięć etapów.
Zaprzeczenie, złość, negocjacje, depresja, akceptacja.
Więc, oczywiście nie myślisz o samobójstwie.
Jesteś na pierwszym etapie - zaprzeczenie.
A ty na którym jesteś etapie?
Zaprzeczenie.
I myślisz o samobójstwie?
Tak.
Ok.
Po prostu...
Wygląda na to, że już tego nie potrzebujesz.
I tyle?
Tak, czwarta i ostatnia.
A dalej co?
Najpierw trzeba zrobić wszystkie badania, żeby zobaczyć na czym stoimy.
Ile to potrwa?
Trochę potrwa.
Jak tylko go zobaczę, poproszę dr Gibiana, by rozpisał terminy.
Dzięki.
Hej, będę tu jeszcze przez godzinę. Potrzebuje pan czegoś?
Trochę nowego zdrowia, jeśli pani ma?
Trzymaj się, Carter.
Nic innego nie robię.
Podaj do gracza, który stoi bliżej, na miłość boską!
Widzisz.
To jest obecnie problem tej gry.
Żadnych podstaw.
Czytałeś kiedykolwiek "The time of your life"?
William Saroyan.
Tak.
/Kalendarium. /1. Być świadkiem czegoś naprawdę majestatycznego.
Żadnych podstaw, cały czas wzdłuż linii.
Za naszych czasów...
Co robisz?
Nic, tak sobie bazgrolę.
Bazgrolisz?
Co?
Nic.
Ot bazgrolę.
No tak, na to właśnie masz ochotę.
Odbić podkręconą do gościa na trzeciej.
Te dzieciaki dzisiaj...
Pięknie. Gadam do siebie.
Znów.
Edward.
Doktorze.
Jak się masz?
Głupie pytanie.
Mam wyniki badań.
Będziesz tak leżeć, tak?
Sześć miesięcy.
Rok, jeśli będziemy mieć szczęście.
Jest taki eksperymentalny program, który prowadzimy.
Nie chcę robić ci nadziei, ale myślę, że byłbyś idealnym...
Doktorze.
...kandydatem. To najnowsze osiągnięcie medycyny..
Hej, doktorze.
Tak?
Zasłaniasz mi widok.
O, przepraszam.
W każdym razie, jeśli będziesz mieć jakieś pytania, wiesz gdzie mnie szukać.
Jedno pytanie.
Jasne, słucham.
Carter, chcesz zapytać o coś doktora Hollinsa?
Nie znam historii choroby pana Chambersa.
Więc się zapoznaj.
Chciałbym wiedzieć co tam ze mną.
Jasne.
Spojrzę do karty.
Dziękuję.
Edward.
Zrobiono kiedyś badanie./
Tysiąc ludzi zapytano, czy chcieliby/ wcześniej znać dokładną datę swojej śmierci./
96% odpowiedziało "nie"./
Zawsze jakoś skłaniałem się ku pozostałym 4%./
Wydawało mi się, że wyzwalająca byłaby wiedza/
ile jeszcze czasu pozostało mi do przepracowania./
/Wychodzi na to, że się pomyliłem./
Chcesz zagrać w karty?
Myślałem, że już nigdy nie spytasz.
Wstajemy!
A, tak.
Pokaż mi to.
Thomas, zadzwoń do Marie z Christies i powiedz jej,
że nie będę licytował w tym roku.
Rozumiem.
Wiem, że to może wydawać się niedelikatne, ale
jak chce pan bym,
zorganizował pańską....
...śmierć?
Tak, jakby to była twoja własna.
Więc, mam zostawić cały spadek asystentowi?
A teraz idź i kup mi orzechowego rogalika.
I nie kupuj żadnych zielonych bananów.
Co robisz?
Co to jest?
Oddaj mi to.
Co to?
Oddaj!
Leżało na podłodze, nie wiedziałem, że to sekret.
Na pierwszym roku, profesor filozofii
przydzielił takie ćwiczenie dotyczące myślenia przyszłościowego
i nazwał je "kalendarium".
Mieliśmy zrobić listę wszystkich rzeczy, które chcielibyśmy zrobić w życiu zanim...
...kopniemy w kalendarz.
Tak.
Milusio.
Ja napisałem rzeczy w stylu: "Zarobić milion dolców",
"Zostać czarnym prezydentem".
No wiesz.
Życzenia młodziaka.
Chciałem napisać nową listę.
Ale potem...
"Pomóc nieznajomemu skończyć coś na dobre"./
"Śmiać się do łez"./
Nie chciałbym osądzać, ale to kiepścizna.
Cóż...
Teraz to bez sensu.
Kłóciłbym się.
Jest dokładnie odwrotnie.
No dobra. Tutaj tak.
Co robisz?
Wprowadzam drobne poprawki.
Nie chciałbyś wyjść trochę postrzelać? Broń, strzały.
Trochę się zabawić?
To nie powinno być o broni, strzelaniu, czy czymś w tym stylu.
Nie rozumiesz sedna.
Co, do cholery, znaczy: "Stać się świadkiem czegoś majestatycznego?"
Byłeś kiedyś w Himalajach?
"Przejechać się Mustangiem Shelby" - nieźle.
Mam takiego.
A co powiesz na...
skoki z samolotu?
No, teraz mamy coś!
My coś mamy?
Pokaż mi to.
No, dalej.
"Pocałować najpiękniejszą kobietę na świecie"?
Jak masz zamiar to zrobić?
Próbując wielokrotnie.
"Zrobić sobie tatuaż".
To suma twoich ambicji?
Kąpałem się w wannach głębszych niż ty.
Łatwo być głębokim na początku filozofowania.
Co powiedział Dr. Hollins?
Mamy kilka miesięcy, tak?
Może rok.
Myślisz, że 45 lat minęło szybko?
Możemy to zrobić.
Powinniśmy to zrobić.
Nie, ja...
Nie myśl o kasie.
Wszystko, co mam to kasa.
Ale... ja... no nie wiem.
Czego nie wiesz?
To miało być metaforyczne.
Próba poradzenia sobie z...
Bla, bla, bla...
Metafory.
To ty płaczesz, że nigdy nie spróbowałeś.
Oto twoja szansa.
Na co?
Na zrobienie z siebie idioty?
Nigdy nie jest za późno.
Jak myślisz, co się teraz stanie?
Wrócę, usiądę sobie i będę słuchał ludzi, mówiących
o finansowaniu antresolowym i subordynacji długów, udając, że interesują mnie pieniądze z długów.
Ty wrócisz do domu, gdzie będzie czekała na ciebie jakaś sentymentalna procesja do śmierci.
Gdy wszyscy dookoła będą patrzeć jak umierasz,
podczas gdy ty będziesz próbował ich pocieszyć.
Tego chcesz?
Dusić się litością i smutkiem?
Cóż, ja nie.
I wierzę, że w głębi serca, ty też nie.
Obaj płyniemy tą samą łodzią.
Jeśli już używamy metafor.
Mamy tu niezłą okazję.
Okazję?
Nieźle pokręcone.
Nawet jak na twoje standardy.
Nadal się dobrze czujemy.
Prawda?
Wraca trochę energii.
Bez symptomatycznie, jak powiedział lekarz.
Widzę to tak:
Możemy tu leżeć, mając nadzieję na cud jakiegoś gównianego, naukowego eksperymentu.
Albo...
możemy coś z tym zrobić.
Skoki z samolotu, tak?
Super.
Co to za szpital?
Żadnego lekarza w zasięgu mili.
Virginia.
Musimy porozmawiać.
Co ci powiedzieli?
Pani Chambers. Dam wam trochę spokoju.
Wybaczcie.
Nie jest dobrze.
Wiedziałam. Mogliśmy jechać do szpitala w Los Angeles.
Mają lepszych chirurgów, obsługa pooperacyjna jest lepsza.
To nie zrobiłoby różnicy.
Nie wiesz tego.
Nie poddamy się.
Chcę innej opinii.
Virginia.
Tak, z onkologią proszę, z biurem dr Veteri.
Virginia.
Nie.
Pozwól mi się tym zająć.
Doktorze Veteri, Virginia Chambers...
Tak, zgadza się.
Wyjadę na jakiś czas.
O czym ty mówisz?
Mówię o tym, że wyjeżdżamy z Edwardem.
Edward i ty?
Wyjeżdżacie... Dokąd?
Nie spodziewam się, że to zrozumiesz.
Masz cholerną rację. Nie rozumiem.
Nie rozumiem, jak możesz się tak poddać.
Jak możesz, po prostu przestać walczyć.
Virginia.
Dlaczego nie powiesz tego naszym dzieciom?
Zobaczymy, co one powiedzą, gdy się dowiedzą, że z nich zrezygnowałeś.
Zrezygnowałem z nich?!
Przepracowałem 45 lat, ubabrany smarem, pod maską samochodu,
by mieć pewność, że niczego im nie brakowało.
I nie brakowało!
Myślę, że zasłużyłem na trochę czasu dla siebie.
By co zrobić?
Uciec z nieznajomym?
On nie jest nieznajomym.
Jestem twoją żoną!
A ja jestem twoim mężem!
I ich ojcem!
I jestem dziadkiem.
I jestem cholernym mechanikiem.
I jesteś głupcem.
Jesteś głupcem, który myśli, że wynalazł sposób, by nie mieć raka.
Przykro mi.
Mój mąż nie jest na sprzedaż.
Nienawidzi mnie.
Ty też?
Jeszcze nie.
I zaczęło się./
Zawsze bałem się wznosić samolotem,
a teraz chcesz, bym wyskoczył, bo jakiś maniak ma zachciankę!
Chcesz po to pójść?
A jak mamy to zrobić?
Czekaj.
Cholera!
Ani słowa!
Wracamy na miejsce, Kyle!
Musisz mu wybaczyć, Kyle!
Martwi się o swoją kobietkę.
To nie ma nic wspólnego z moją żoną!
30 sekund do skoku.
Kontynuacja taka była. Nigdy mnie nie wspierała w niczym.
Kontynuacja?
Druga Pani Cole.
Boże jak ta kobieta mnie nienawidziła.
Może dlatego, że ją pan nazywał "Kontynuacja".
Rany, Kyle, nigdy nie spojrzałem na to w ten sposób.
15 sekund.
Nie, nie! Czekajcie!
Nie potrafię!
Pewnie, że potrafisz!
Nie!
Nie potrafię!
Naprawdę.
To nie skoku się obawiasz!
Do cholery, nie!
Boisz się, że spadochron się nie otworzy
i pokażesz się na własnym pogrzebie niczym omlet.
Nie, po prostu się boję, że spadochron się nie otworzy.
Nie! Nie!
Niezłe płuca.
Jedziemy!
Geronimooo....
Taaaak. Pięknieeee...
Pociągnij! Pociągnij linkę!
I jak? To jest życie!
Nienawidzę cię!
Poddaj się przestrzeni!
Którą z tych cholernych linek trzeba pociągnąć?
Nie dotykaj! Jeszcze nie jesteśmy w rejonie zrzutu.
Możemy skończyć w....
Ok, użyjmy spadochronu.
Ja latam! Ja latam!
Jesteśmy w czerwonej strefie! Pociągnij linkę!
Ja latam! Ja latam! Na skrzydłach miłości...
Pociągnij tę cholerną linkę!
O jak kiedyś kochałem!
Tommmy, umrzemy innym razem.
Mam szczęście.
Żadnych dowcipów, Thomas.
Pamiętaj o mojej woli. Jesteś już tak blisko.
Pozwól, że o coś zapytam...
Tommy czy Thomas?
Właściwie to Matthew.
Ale dla niego to zbyt biblijne.
Zjedzmy coś.
No dalej.
Czy on postradał zmysły?
To zależy.
Więc...
zdecydowałeś się?
Nie, nie mogę się zdecydować na nic, co zostanie mi na stałe.
A co jest stałe? Za 5 minut już nas nie będzie.
- Co? - To taka metafora.
Więc..
Żadnej flagi konfederatów?
Żadnego czarnego Jezusa?
Nie, myślę, że...
...spasuję. Taa... jasne.
Nigdy nie zgadzałem się na profanowanie własnego ciała.
Czego się boisz? Że nie pogrzebią cię na żydowskim cmentarzu.
Czego? Żony?
To tylko tatuaż.
Nie rzucasz jej dla innej kobiety.
Nigdy nie byłem z inną kobietą.
To powinno się znaleźć na liście.
Nie, nie, nie sądzę.
66 lat?
O gościu.
Musimy zorganizować wielką orgię.
Nie.
Orgia to nie zdrada.
Nie.
To jak... profesjonalizm.
Nie!
Ja nie muszę tam być.
Witaj, kochanie.
Masz zamiar nią jechać, czy kupić jej sukienkę?
Dopiero się poznajemy.
Na pewno możemy to zrobić?
Oczywiście.
A co jeśli nie?
Tylko sprawdzam.
No dalej.
Co jest, dziecinko?!
Zobaczmy, co tu mamy.
My się mamy nieźle...
Brzmisz jakbyś wybierał się na studniówkę.
Brzmisz jakbyś czekał, by ci skopać tyłek.
Skopać tyłek?
Nic nie masz!
Wystarczająco dużo dla ciebie, słoneczko.
To miało być nawiązanie do penisa?
A co jeśli tak?
Jezu!
Zabijesz nas!
A co jeśli tak?
A niech to!
Wyzwalasz we mnie zło.
Zło?
Pokażę ci zło.
Pokażę ci cholernego Evila Knievela.
Podnieś się z tego, peniaczu.
Peniaczu, ta?
Możesz uciekać, ale nie uda ci się ukryć.
Co jest następne na liście?
W zasadzie, to ile masz kasy?/
Czy nikt ci nie mówił, że to niegrzeczne,/ rozmawiać o czyichś pieniądzach?/
Nigdy nie znałem nikogo,/ kto miał wystarczająco dużo, by go zapytać./
W ramach kuracji.
To niewyobrażalnie piękne.
Uwielbiam latać nad biegunem.
Ponad tą przestrzenią.
Gwiazdy.
To się Bogu naprawdę udało.
Więc jesteś zdania, że to jakiś rodzaj stwórcy wykreował to wszystko.
A ty nie?
Pytasz, czy jak spojrzę w niebo...
i obiecam to czy tamto,
jakiś Najwyższy sprawi, że to wszystko zniknie?
Nie.
Więc 95% ludzi na ziemi jest w błędzie?
Jeśli życie mnie czegoś nauczyło, to tego, że 95% ludzi zawsze się myli.
To się nazywa wiara.
Szczerze powiedziawszy, zazdroszczę ludziom wierzącym.
Po prostu moja głowa tego nie ogarnia.
Może właśnie ta głowa jest przeszkodą.
Carter.
Mieliśmy setki tego typu dyskusji
i każda z nich natrafiała na ten sam mur.
Czy istnieje cukierkowa wróżka czy nie.
I nikt jeszcze nigdy nie przebił się przez ten mur.
Więc... w co wierzysz?
Jestem odporny na wszelką wiarę.
Żadnego wielkiego wybuchu?
Przypadkowy Wszechświat?
Żyjemy.
Umieramy.
A ziemia toczy, toczy swój garb uroczy.
A co jeśli...
nie masz racji.
Chciałbym nie mieć racji.
Jeśli się mylę, wygrałem.
Nie jestem pewien, czy to działa w ten sposób.
Nie twierdzisz chyba, że wiesz o czymś, czego nie wiem?
Ja po prostu wierzę.
Alleluja, bracie.
I podaj musztardę.
Wiesz jak zbiera się kawior?
Zastrzel mnie.
Gdy zostaje złapana samica jesiotra,
rybak musi się przyłożyć, by zdechła spokojnie.
Jeśli poczuje się choć trochę zagrożona,
wydzieli kwaśną substancję, która zniszczy jaja.
Brzmi jak moja trzecia żona.
Kobieta, która myślała, że majonez otrzymuje się z rośliny.
Mógłbym do tego przywyknąć.
To też brzmi jak moja trzecia żona.
Przychodzę tu już 30 lat.
Pierwszy raz z mężczyzną.
To mi pochlebia.
Chociaż najlepsze były 10-te urodziny Emily.
Kim jest Emily?
Moja mała...
...cóż, nie jest już taka mała.
Masz córkę?
Myślałem, że mówiłeś...
Ta... cóż.
Nie znałem cię wtedy.
Tak w skrócie.
Nie widuję jej.
Co robisz?
Już czas.
O nie, nie.
Wykreśl to.
Nawiązać kontakt./
Wykreśl to.
Dlaczego?
Nie ma żadnego "dlaczego?".
Co się stało?
Przepraszam.
Dokąd idziesz?
Zupełnie jak laska.
Posłuchaj.
Carter.
Przepraszam. Wiem...
czasem staję się trochę apodyktyczny...
Jezu Chryste.
Przepraszam.
W porządku.
Co...
Zatyczka od wenflonu się poluzowała, i tyle.
Może powinniśmy zabrać cię do szpitala.
Dopiero co wyrwaliśmy się ze szpitala.
Już w porządku, zobacz. Już przestało, widzisz?
Wygląda świetnie.
Może ja wezwę...
- A ty pójdź prosto do samochodu. - Chodź.
No dobra.
Gdzie jest Tommy?
Ile ty masz kasy?
Lepiej nie zakrwaw dywanu.
To ja.
To ja znajdę jakieś fajne miejsce na ciepłą kąpiel.
Będę jak nowy.
Dobra. Trochę roboty, ale udało się przeorganizować wszystko.
Jutro Kair.
Tanzania przez 2 dni.
I Johanesbug w sobotę.
I według wcześniejszych założeń,
żadnych walk byków, ani polowania na tygrysy.
Thomas, naprawdę chciałbym powiedzieć, że jesteś nie do zastąpienia.
Ale kłamałbym.
A ja naprawdę chciałbym powiedzieć, że jest pan łaskawym człowiekiem,
i że kocham swoją pracę, ale też bym skłamał.
Powiedzmy, że to jest fair play.
Myślę, że nauczyłeś się tego ode mnie, gnojku.
Halo!
Masz "Ryzyko" w łazience.
Taki program telewizyjny - "Ryzyko".
"Ryzyko"?
Po francusku?
Halo?
Panie Cole?
Virginia Chambers.
O, tak...
Witam.
Zaraz podam Cartera.
Właściwie dzwonię do pana.
Czy z nimi wszystko w porządku?
Tak... wszystko w porządku.
Mogę zapytać, gdzie jesteście?
We Francji.
Jutro...
Przywieź go z powrotem do mnie!
Virginia.
Mogę do ciebie mówić Virginia?
Nie jestem pewien czy...
Nie proszę o to dla jego dobra.
Panie Cole.
Byłam pielęgniarką całe moje dorosłe życie.
W pierwszym rzędzie spektaklu o ludzkiej tragedii,
większej, niż jakakolwiek kobieta mogłaby znieść.
Jestem gotowa na śmierć mojego męża.
Nie jestem tylko przygotowana, by go stracić, gdy wciąż żyje.
Kim jest Howdy - Doody.
Postaci z kreskówek za 400$./
Te dwa Mupety są współlokatorami/ w programie "Ulica Sezamkowa"./
Kim są Bert i Ernie?
Proszę wejść.
Kim jest Spiro Agnew?
Cóż...
Wyglądasz...
...optymistycznie.
Pierwszy raz jestem w wannie bez rogów.
Naprawdę?
Wiesz... Carter...
Tak sobie myślałem.
Wiesz, ten wenflon, i tak dalej...
Może powinniśmy na trochę się wstrzymać.
Daj spokój.
Powiedziałem ci, przestań się martwić. Nic mi nie jest.
Nie o to chodzi... tylko...
Jeśli martwisz się o to, żebyś mógł mnie zawieść...
Wiesz, dla mnie to o wiele łatwiejsze.
Rozmawiałeś z Virginią, prawda?
Jak myślisz, dlaczego to robię?
Ponieważ cię do tego namówiłem.
Edwardzie...
Jesteś silny, ale nie aż tak silny.
Nie...
Po wyjeździe Rachel do collegu, powstała...
...dziura.
Skończyły się zadania domowe,
mecze Ligii Młodzieżowej,
recitale, szkolne przedstawienia,
płacz dzieci, bójki, zdarte kolana.
Pierwszy raz, od 40 lat, spojrzałem na Virginię bez tego hałasu,
bez wszystkich tych...
...rozpraszaczy.
I nie mogłem sobie przypomnieć,
jak to było - nie móc chodzić po ulicach bez trzymania jej ręki.
Była tą samą kobietą, w której się zakochałem.
Nie zmieniła się.
Ale w jakiś sposób, wszystko było inne.
Coś zgubiliśmy po drodze.
Kim był Charlie McCarthy?
In the jungle, a mighty jungle, the lion sleeps tonight.../
Heeeej/
Patrz, patrz, patrz!
Bardzo się cieszyłem, gdy Edward/ wyeliminował z listy punkt numer 9:/
"Polowanie na wielkiego kota"./
Oczywiście nalegał na wystrzelenie/ kilku kulek z długiej broni./
Wystarczyła jedna./
Dżin.
Oczywiście, dżin. Czemu nie.
Wiedziałeś, że/
jedyny pies, jakiego kiedykolwiek uderzył piorun, został uderzony tu w Egipcie?
Żałuje, że nie spotkałem cię przed śmiercią.
Wiesz, teretycznie
możemy wykreślić dwa punkty:
Zobaczyć piramidy.
I być świadkiem czegoś majestatycznego.
To jest bardziej majestatycznie niż może.
Poczekaj, aż zobaczysz moją górę.
O tak.
Twoją górę.
Niemniej, tutaj jest nienajgorzej.
Wiesz, starożytni Egipcjanie mieli piękne przekonanie o śmierci.
Gdy ich dusze przychodziły do bram nieba,
Bóg zadawał im dwa pytania.
Odpowiedzi decydowały czy wejdą czy nie.
Ok, kupuję to.
Jakie to pytania?
Czy znalazłeś radość w swoim życiu?
Odpowiedz.
Ja?
Tak.
Odpowiedzieć, czy znalazłem radość w moim życiu?
Tak.
Jak twoje życie przyczyniło się do radości innych?
To jest pytanie.
Nie wiem.
Nie myślałem jak ludzie to oceniają.
Zapytaj ich.
Pytam ciebie.
Dobra.
Pozwól, że tak to przedstawię.
Po rozstaniu i wynikającym z tego obdarciu taty ze skóry,
Emily zamieszkała z matką.
Wiesz, starasz się być blisko,
ale w końcu sprowadza się to do wakacji,
rozmów telefonicznych i kartek urodzinowych.
No wiesz.
W każdym razie,
Emily idzie do collegu,
wstępuje do jednej z tych jej organizacji: "ratujmy biednych ludzi", zwierzęta, i wszystko inne.
Spotyka faceta, którego postanawia pokochać.
Przystojny dzieciak.
Ambitny. Mądry.
Ale coś z nim było nie tak.
Więc gdy powiedziała mi, że się zaręczyli, powiedziałem, że jestem temu przeciwny.
Ale niedaleko pada jabłko od jabłoni, oczywiście za niego wyszła.
Nie muszę chyba dodawać, że nie zostałem zaproszony na ślub.
Musiało boleć.
Myślisz?
Gdy uderzył ją po raz pierwszy, przyszła do mnie.
Chciałem mu rozwalić łeb.
Ale mi nie pozwoliła.
Mówiła, że go kocha, że to nie jego wina,
wypił kilka drinków.
Że to ona zaczęła kłótnię.
Następnym razem, gdy to zrobił, nie przyszła do mnie.
Moja eks mi powiedziała.
Miło było znów usłyszeć jej głos.
Co zrobiłeś?
To, co zrobiłby każdy ojciec.
Zająłem się tym.
Zadzwoniłem do faceta, który zadzwonił do faceta, który zajmuje się takimi sprawami.
Nie wiem, co powiedział.
Nie wiem, co zrobił.
Wszystko, co wiem, to że go nie zabił.
A moja córka
nigdy już o nim nie słyszała.
Jak zareagowała?
Wyzwała mnie, nie chciała wierzyć.
A najgorsze,
powiedziała, że dla niej już nie istnieję.
Nie jestem dumny ze wszystkiego, czego zrobiłem.
Ale jestem pewien, że zrobiłbym to jeszcze raz.
Więc...
Nie wpuszczą mnie do egipskiego nieba, bo moja córka mnie nienawidzi?
W takim razie, widocznie tak to już jest.
A teraz ty odpowiedz na dwa pytania.
Jak zejdziemy z tego grobowca?
Cesarzowa była żoną Szahdżahana.
Piątego cesarza Mogołów.
Chociaż to małżeństwo było zaaranżowane,
bardzo się kochali.
Byli nierozłączni do jej śmierci, podczas poczęcia ich czternastego dziecka.
Nie miałbyś nic przeciwko, jakbym nazywał cię Ray?
Mój człowiek Ray.
Słuchasz czegokolwiek, co mówię?
Oczywiście.
Czternaścioro dzieci.
Jestem z tobą.
Potrzebne było 20 tys. ochotników i 22. lat, by zbudować tę świątynię.
Każdy centymetr kwadratowy był zaprojektowany osobiście przez Szacha.
To jest prawdziwa miłość.
Musi być miła.
Nie wiem czy, kupuję cały ten interes z 20 tys. ochotnikami.
Plany pogrzebowe wprawiają mnie w zakłopotanie./
Zwłaszcza: dać się pogrzebać czy zkremować?/
Weźmy wersję "pogrzebać".
Nie wiem, czy to ma znaczenie, ale mam klaustrofobię.
A co jeśli bym się obudził pod ziemią i nikt by mnie nie usłyszał?
Nadal robią te trumny z dzwonkiem?
Nie sądzę.
Zatem kremacja.
Co potem dzieje się z prochami?
Są zakopywane, rozrzucane, stawia się je na półce?
Puszcza się je po Gangesie w łódce pełnej kwiatów?
Co jeśli będę czuł płomienie?
Zdecydowanie chcę byś zkremowany.
Może powinniśmy dać się zamrozić, jak Walt Disney.
Nie.
Kremacja.
Prochy trafiają do puszki, a tę zakopujemy w jakimś miejscu z fajnym widokiem.
Puszka, tak?
Tak.
Nigny nie podobało mi się słowo "urna".
Naprawdę?
Masz jakieś specjalne uczucia związane z "kryptą"?
Nie.
Puszka po kawie Chuck Full O'Nut będzie dobra.
Chock Full O'Nut?
"Niebiańska" kawa?
Lepszej kawy nie kupią nawet twoje pieniądze.
Nie byłbym tego taki pewien.
No tak.
Kopi Luwak.
Co masz do Kopi Luwak?
Zbyt wyszukane na mój gust.
O tak.
Zbyt wyszukane dla mojego człowieka Raya.
Dżin.
A niech to.
Masz wszystkie karty.
To są Chiny, dziecinko!
Tak!
Byłoby bardziej majestatycznie, jakbyśmy mogli ją zobaczyć.
Widzisz tę starą kobietę?
Jest wielka szansa, że umrzemy przed nią.
Pogodna myśl.
Ona ma zapewne jeszcze przed sobą reinkarnację, czy jak tam ten system działa.
Buddyści wierzą, że wciąż wracasz,
wchodząc na wyższy lub niższy poziom,
w zależności jak przeżyłeś swoje życie.
Widzisz...
i tu mnie gubią.
Bo zobacz, co taki ślimak miałby zrobić, by wspiąć się wyżej?
Zostawić idealny ślad śluzu?
Więc, gówniane wieści, czy naprawdę gówniane wieści?
A. pierwsza odpowiedź.
Na górze jest burza.
Dzięki za wieści. Bo wiesz, nie widać stąd tego cholerstwa.
Nie pozwolą nam polecieć do czasu, aż pogoda się wyklaruje.
A kiedy spodziewają się poprawy?
Jakoś tak na przyszłą wiosnę.
To była ta naprawdę gówniana wiadomość, jakbyście się zastanawiali.
Może innym razem.
Ta...
Następnej wiosny.
I co teraz?
Cóż, może twoja góra próbuje nam coś powiedzieć.
Co masz na myśli?
Może już wystarczy.
Wystarczy?
Komu wystarczy?
O nie... już chwytam.
Góra nie mówi, że my mamy jechać do domu.
Góra mówi tobie, byś powiedział mi, że powinienem wracać do domu.
Prawda?
Tak.
Ty gnojku.
Martw się o swoje życie.
A mi pozwól martwić się o moje, ok?
Ok?
Ok.
Nie musisz się wkurzać.
Co następne?
Następny?
Hong Kong.
Jedwabne ubrania i lody o smaku orzecha włoskiego.
Tybetańczycy nazywają ją Czumolungma.
Bogini śniegu.
Bogini świata, w zasadzie.
W tradycyjnym tybetańskim przekładzie.
Zostałem poprawiony.
Pinot Noir, proszę
Uznaję, że tam byłeś.
Właściwie... właśnie wróciłem.
Próbowaliśmy wejść na szczyt, ale pogoda...
Nieco się pan minął z sezonem.
Tak mi właśnie powiedziano.
Mam na imię Angelika.
Carter.
Przepraszam, jeśli to zabrzmi okropnie, ale...
nie jesteś w zbyt zaawansowanym wieku, by wspinać się na tę gigantyczną górę?
Zaawansowanym...
ładnie powiedziane.
Wiesz, byłam tam.
Naprawdę?
Weszliśmy na 26 tys. stóp, zanim musieliśmy zawrócić.
Naprawdę?
Jakie to uczucie?
Zimno.
Głównie.
W ciągu dnia, niebo jest bardziej czarne niż niebieskie.
Nie ma wystarczającej ilości tlenu, by odbijać światło słoneczne.
A w nocy...
Nigdy nie widziałeś tylu gwiazd.
Wydaje się, że są na wyciągnięcie ręki.
I takie jasne.
Wyglądają jak małe dziurki w podłodze nieba.
Słyszałaś to?
Co?
Czytałam relację człowieka, który dotarł na szczyt.
I stojąc tam, na szczycie świata,
doświadczył głębokiej ciszy.
Jakby wszystkie dźwięki po prostu zniknęły.
I wtedy to usłyszał.
Co?
Głos góry.
Powiedział, że to było jak głos Boga.
Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
Boże, wiem, to brzmi jak jakiś frazes.
Na górze mam pokój.
To...
to znaczy...
ja...
Bardzo mi miło.
Ale widzisz...
Szczęściara z niej.
W zasadzie, myślę, że to ja jestem szczęściarzem.
To bardzo dobrze.
Tom.
Trzy rzeczy, które musisz zapamiętać, gdy się zestarzejesz.
Nigdy nie przegap toalety.
Nigdy nie zmarnuj erekcji.
Nigdy nie ufaj pierdom.
Będę o tym pamiętał, gdy zbliżę się do niedołęstwa.
Zrób z tego pożytek.
Wracajmy do domu.
Przepraszam?
Chcę wracać do domu, teraz.
Myślałem, że...
A co z jedwabnymi garniturami?
Nieźle to wymyśliłeś, Edward.
Skąd wiedziałeś, że tego nie zrobię?
Nie wiedziałem.
Jestem z ciebie dumny.
Nikogo nie interesuje co myślisz.
Ameryka.
Hej, Tommy.
To nie jest droga do Crenshaw.
Na Dziesiątej był wypadek.
Pojedziemy górą.
Dlaczego my...
O mój Boże.
Po prostu zatrzymał się przed jej domem.
Na wypadek, gdybyś zdecydował...
To był twój pomysł, Tom?
Nie, to był mój pomysł.
Wciągnąłem go w to.
Jasne, wciągnąłeś go...
Hej, zaczekaj!
Edward,
zaczekaj!
Edward!
Czego tak się boisz?
Tylko dlatego, że powiedziałem ci moją historię,
nie znaczy, że prosiłem cię, byś był jej częścią!
O, jak z tą panią w barze?
To coś innego.
W jaki sposób?
Bo tak!
W jaki sposób coś innego?
Nie masz, kurwa, pojęcia kim jestem.
Zbudowałem miliardowy interes z niczego.
Prezydenci przychodzili do mnie po radę.
Jadałem z rodziną królewską.
A teraz chcesz, bym udawał,
że ta podróż miała mieć dla mnie jakieś znaczenie?
Miała mnie zmienić?
Jak sobie to wyobrażasz, Carter?
Pukam do drzwi.
Ona otwiera.
Jest zaskoczona.
I zła.
Ale mówię, jak bardzo ją kocham.
I za nią tęsknię.
I, a tak.
Przy okazji, wkrótce umrę, więc
przyjechałem, bo nie chcę umrzeć sam?
Każdy boi się umrzeć sam.
Ja nie jestem każdy!
To miała być zabawa.
I tym tylko była.
Ty nie wsiadasz./
Zadzwoń sobie po taksówkę./
Dobry Ojcze, dziękujemy ci za ten dzień./
/Za całą rodzinę, która znów jest razem./
/Chcę, Panie, podziękować za powrót mojego męża./
Czy on płacze?
Nie wiem.
Jest naprawdę rozrywkowym człowiekiem.
Zaczekaj chwilkę.
Co?
Mam coś dla nas.
Nie byłam pewna, czy będziemy tego potrzebować.
Wiesz, ile już czasu upłynęło?
A chcę wiedzieć?
Dłużej.
Wiesz co, czuję się jak nastolatek.
Jak za pierwszym razem.
Gdybyśmy byli nastolatkami, zrobilibyśmy to już w salonie.
Pamiętam nasz pierwszy raz.
Nie było żadnych podchodów.
Wylądowałeś na mnie, ot tak.
Carter?
Bawimy się w chowanego, co?
Ok.
Carter!
Co zaowocowało 15% wzrostem aktywów pieniężnych
a następnie sprzedażą centrum rehabilitacji firmy Philips Medical.
Panie Cole?
Czytaliście "Boską komedię"?
Przepraszam, sir?
"Boską komedię"?
Drogę Dantego Alighieri do piekieł.
Może powinniśmy zrobić przerwę.
Nie potrzebujemy przerwy.
Mam remisję.
Jestem cholernym cudem medycyny.
Po prostu pytam,
czy kiedykolwiek czytaliście "Boską komedię"?
Sir, telefon do pana.
Tommy, nie teraz.
Naprawdę sądzę, że powinien pan odebrać.
Jakie są prognozy?
Ma przerzuty do mózgu.
Przerzuty?
Poddające się operacji?
Szanse nie są takie, jakie chcielibyśmy by były.
Szanse...
O Jezu...
Jak się trzyma?
Nieźle.
Chciał, żebym ci to dała.
Miałam czekać do...
Ale potem pomyślałam...
Nigdy się mnie nie słuchała.
Dlaczego by zmieniać dobry przepis.
Gówniano wyglądasz, Ray.
Dzięki.
Jak cię traktują?
Zupa z groszku nadal jest do dupy.
Zamienię słowo z właścicielem.
Zrób to.
Mogę wypić trochę wody?
Nie możesz pić wody, ale przyniosę ci te patyczki o smaku cytryny.
Ok.
Nadal pijesz tę wyszukaną kawę?
Co?
Masz obsesję.
Przeczytaj.
Kopi Luwak to najdroższa kawa na świecie.
Choć dla niektórych mieści się w kategorii: "zbyt dobra, by mogła być prawdziwa".
W sumatryjskiej wiosce, gdzie rosną jej ziarna,
mieszka gatunek afrykańskich dzikich kotów, żyjących na drzewach.
Te koty jedzą ziarna kawy, trawią i następnie wydalają.
Mieszkańcy wioski zbierają i przetwarzają kał.
To właśnie kombinacja ziaren i soków gastrycznych kotów
daje Kopi Luwak unikalny smak i aromat.
Nabierasz mnie.
Koty mnie do tego zmusiły.
Masz długopis?
"Śmiać się do łez."/
Nie jest skończona.
To nie jest zadanie dla jednego człowieka.
Obawiam się, że będzie musiało być.
Jesteśmy gotowi.
Będę tu jak wrócisz.
Jak dla mnie, brzmi świetnie.
Drogi Edwardzie./
/Chodziłem tam i z powrotem, próbując zdecydować,/
czy powinienem to napisać czy nie./
W końcu,/
zdałem sobie sprawę,/
że żałowałbym, jakbym tego nie zrobił./
Więc... piszę./
Wiem, że kiedy widzieliśmy się ostatni raz,/ nie wymienialiśmy ze sobą zbyt słodkich słów. /
Zdecydowanie nie tak chciałem,/ by skończyła się ta podróż./
Przypuszczam, że jestem za to odpowiedzialny./
I przepraszam za to./
Ale szczerze mówiąc, gdybym miał okazję,/
zrobiłbym to jeszcze raz./
Virginia powiedziała, że wyjechałem / jako obcy, a wróciłam jako mąż./
Zawdzięczam to tobie./
Nie ma sposobu w jaki mógłbym/ spłacić to, co dla mnie zrobiłeś./
Więc zamiast próbować,/
poproszę cię o jeszcze jedną przysługę./
Znajdź radość w życiu./
Powiedziałeś kiedyś, że nie jesteś każdym./
Cóż.../
To prawda./
Zdecydowanie nie jesteś każdym./
Ale.../
każdy jest każdym./
Mój pastor zawsze mówi,/
"Nasze życia są strumieniami,/ wpływającymi do tej samej rzeki/
płynącej w kierunku dowolnego nieba,/ które istnieje w mgiełce u stóp wodospadu."/
Cześć, słoneczko.
Cześć.
Znajdź radość w życiu, Edwardzie./
/Pocałować najpiękniejszą dziewczynę na świecie.
Mój drogi przyjacielu,/
zamknij oczy,/
i pozwól, by wody zabrały cię do domu./
Dzień dobry, nazywam się Edward Cole./
Nie wiem, co się mówi w takiej chwili,
ponieważ...
szczerze mówiąc,
starałem się ich unikać.
Sprawa jest prosta.
Kochałem go.
I tęsknię za nim.
Carter i ja razem zobaczyliśmy cały świat.
To niesamowite,
bo jeszcze 3 miesiące temu byliśmy sobie całkowicie obcy.
Pomóc nieznajomemu skończyć coś na dobre/
Mam nadzieję,
że nie brzmi to egoistycznie,
ale, ostatnie miesiące jego życia,
były najlepszymi miesiącami mojego.
Ocalił mi życie.
I wiedział to przede mną.
Jestem niezmiernie dumny,/
że ten mężczyzna,/
poświęcił chwilę, by mnie poznać./
Na koniec, bezpiecznie jest powiedzieć,/
że wnieśliśmy wzajemnie/ trochę radości w nasze życia./
Więc.../
Pewnego dnia, gdy/
dotrę do miejsca mojego wiecznego odpoczynku,/
I gdy obudzę się pod pewnym murem, z wrotami/
mam nadzieję, że Carter tam będzie,/
by ręczyć za mnie,/
i pokaże mi liny po drugiej stronie./
Edward Perriman Cole zmarł w maju./
Było niedzielne popołudnie,/
a na niebie nie było ani chmurki./
Miał 81 lat./
[Być świadkiem czegoś majestatycznego]/
Nawet teraz,/
nie mogę domagać się zrozumienia miary życia./
ale to jedno mogę rzec:/
Wiem, że gdy umarł,/
jego oczy były zamknięte,/
a jego serce otwarte./
I jestem pewien, że cieszył się/ ze swojego miejsca wiecznego spoczynku./
Ponieważ został pochowany na górze./